Een persoonlijk gesprek met het team van Argos Wityu

Over weinig sectoren doen zoveel misvattingen en vooroordelen de ronde als over de private-equitysector. Een fonds als Argos Wityu beschikt weliswaar over een brede specialistische kennis over tal van sectoren, maar ontleent zijn waarde vooral aan de persoonlijke benadering van zijn mensen - de mannen en de vrouwen die volledig thuis zijn in hun omgeving en nauwe banden hebben gesmeed met lokale ondernemers en investeerders. We spraken met vier van onze medewerkers en doken in een wereld die maar zelden echt wordt begrepen. Ondanks hun verschillende karakters en uiteenlopende nationaliteiten, achtergronden en profielen, benaderen ze hun werk allemaal op dezelfde manier en schetsen ze een natuurgetrouw beeld van het huidige Argos Wityu.

In Milaan hebben we een vijftigjarige Italiaan die gek is op zeilen en die alles, maar dan ook echt alles weet over de benzinestations langs de A4. Ondertussen is Frankfurt de thuisbasis van een 36-jarige Duitser die marathons liep en woont in Parijs een Frans-Algerijnse vrouw die dol is op rugby. En in Brussel werd een 38-jarige Belg onlangs voor de derde keer vader. Of ze nu managing partner, partner, director of associate zijn, één ding hebben ze met elkaar gemeen: ze maken allemaal deel uit van de zestig medewerkers van Argos Wityu bestaande uit zestien nationaliteiten.

01

Een wereldse benadering ‘made in Europe’

Paradoxaal genoeg hebben veel van de mannen en vrouwen die bij Argos Wityu werken met elkaar gemeen dat ze een totaal andere persoonlijke achtergrond hebben. Deze verscheidenheid zie je ook terug in de loopbaan van veel medewerkers van het bedrijf. Zoals de naam van onze managing partner in Italië al doet vermoeden, heeft Jean-Pierre Di Benedetto Frans-Italiaanse roots. De vader van een inmiddels tienjarige zoon werd vijftig jaar geleden geboren in Zuid-Italië. Na zijn studies in Milaan en de Verenigde Staten werkte hij achtereenvolgens in het Verenigd Koninkrijk, Japan en Frankrijk. De 37-jarige Maarten Meijssen is partner voor de Benelux. De wieg van deze vader van drie kinderen staat in het Belgische Vlaanderen, vlak bij de Nederlandse grens. Na zijn universitaire studie in Brussel studeerde hij verder in Bath, in het zuidwesten van Engeland. Een ander land, een ander profiel: Fabian Söffge is directeur van de DACH-regio (de Duitstalige landen in Europa: Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland). De 36-jarige Fabian is getrouwd en groeide op in de omgeving van Frankfurt, waarna hij studeerde in Duitsland, Canada en Denemarken. Maar degene die het kosmopolitische karakter van Argos Wityu misschien wel het meest belichaamt is Yasmine Karger, werkzaam als associate in Frankrijk. “Mijn echtgenoot is afkomstig uit Duitsland, dit verklaart de ongebruikelijke combinatie van mijn voornaam en gehuwde naam”, zegt de 29-jarige lachend. Yasmine werd geboren in Algerije en woonde tot haar achttiende in Noord-Afrika, waarna ze naar Frankrijk verhuisde voor de tweejarige vooropleiding voor de meest vooraanstaande businessschools in Frankrijk. “Mijn grootvader was onderwijzer Frans en las mij als kind voor uit De fabels van La Fontaine”, herinnert ze zich. Ze weet nog een zin die haar is bijgebleven uit de periode waarin ze voor het eerst van Argos Wityu vernam: “We kopen complexiteit en verkopen eenvoud.” “Het betekent dat je grondig te werk wil gaan, en dat je problemen aanpakt die onze concurrenten mogelijk uit de weg gaan. Ik realiseer me nu hoezeer deze zin zijn weerklank vindt op mijn eigen persoonlijke pad.”

02

Private equity, een pianospel waarbij je alle toetsen moet aanslaan

Verschillende wegen die allemaal naar Argos Wityu leidden. Maar zo vanzelfsprekend als nu was de keuze destijds niet, de private-equitysector was voor de meesten van hen in nevelen gehuld.

“Toen ik nog in België studeerde, wist ik eigenlijk amper iets van private equity”, herinnert Maarten Meijssen zich. “Mijn kennis beperkte zich tot de paar nieuwsberichten die ik erover had gelezen.” Na zijn studie begon hij zijn loopbaan bij een toonaangevende private zakenbank in België. Dat was een fascinerende omgeving, maar de beperkingen werden al gauw duidelijk. “Er stond een eerste afspraak gepland met een klant en ik vroeg mijn lijnmanager of ik hem kon vergezellen. Het antwoord was ‘nee’, omdat ik eerst grijze haren moest hebben alvorens ik met klanten mocht afspreken…” Vastbesloten om verder te komen trad Maarten in dienst bij een groot concern dat gespecialiseerd was in bedrijfsfinancieringen. Hij leerde daar veel, maar besloot dat hij actiever betrokken wilde zijn bij het runnen van deze bedrijven. Dit leidde ertoe dat Maarten werd aangenomen door Argos Wityu en voor een enorme uitdaging werd gesteld: het opzetten van een compleet nieuw Benelux-kantoor. Zijn carrièreverwachtingen waren eindelijk uitgekomen door de combinatie van financiering, bedrijfsstrategie en uitdagend ondernemerschap van private equity.

“Als je je loopbaan zou kunnen spelen op een piano, dan was private equity waarschijnlijk het enige vakgebied waarin je elke toets zou moeten aanslaan”, stelt Jean-Pierre Di Benedetto spitsvondig. Zijn eigen carrière begon hij in Londen en New York als derivatenhandelaar. “Spannend werk, dat voor veel adrenaline zorgde. Maar ook heel technisch, een tikkeltje saai, en bijna ascetisch. Als trader wist ik precies welke toetsen ik moest aanslaan, maar zoveel waren dat er niet.” Na een MBA te hebben afgerond, besloot Jean-Pierre de overstap te maken naar private equity, de sector die hem verreweg het interessantst leek en het meest allround.

03

De menselijke maat als prestatiefactor… maar op de proef gesteld door corona

Op de vraag waarom ze voor Argos Wityu kozen, brengen alle vier al gauw één aspect naar voren: de menselijke maat, de nauwe band die ze dagelijks met hun partners onderhouden. Het is net als zakendoen met een investeerder of ondernemer. Om de voorwaarden te creëren voor een vruchtbare samenwerking moet je ze eerst kunnen overtuigen om daarna wederzijds vertrouwen op te bouwen.

Jean-Pierre Di Benedetto is ervan overtuigd dat het ongeacht de omstandigheden essentieel is om blijk te geven van wendbaarheid en emotionele intelligentie en je bescheiden en empathisch op te stellen om deze menselijke uitdaging het hoofd te bieden. “Ik herinner mijn jongere collega’s altijd aan één basisprincipe: wij weten altijd minder dan de mensen waarmee we zakendoen, want dat zijn vaak zeer ervaren professionals met jarenlange ervaring in hun specifieke vakgebied.” Het is de kunst om de juiste aanvalshoek te vinden, al gaat het er niet zo hard aan toe, en om jouw geloofwaardigheid aan anderen te bewijzen – een absolute voorwaarde om samen succesvol te zijn in de toekomst. “Je moet je net zo op je gemak voelen tijdens een diner met diplomaten als bij een spontaan broodje met een ondernemer in een benzinestation”, zegt de Italiaanse partner, die voor de pandemie wel 40.000 kilometer per jaar aflegde in zijn auto en de A4 tussen Turijn en Trieste dan ook kent als zijn broekzak.

Het verhaal van Fabian Söffge is vergelijkbaar. “Alles bij elkaar besteed ik mijn dagen grotendeels aan besprekingen en gesprekken met mensen.” Vanaf het begin van de pandemie probeerde hij elke versoepeling van de lockdownmaatregelen zo goed mogelijk te benutten door weer persoonlijk met mensen af te spreken, zij het met de nodige afstand en andere voorzorgsmaatregelen. “In ons vak moet je een persoonlijke band met je partners creëren. De menselijke factor is onontkoombaar als je deals sluit met mensen en speelt een heel grote rol.” Zakelijk gezien bleek COVID-19 minder schadelijk dan Fabian aan het begin van de pandemie vreesde. Net als alle anderen bij Argos Wityu ontdekte hij nieuwe manieren om contact te houden met de verschillende bedrijven in de portfolio. Maar een nieuwe relatie ervan overtuigen dat jij de ideale partner bent, is via een videoverbinding lastiger om voor elkaar te krijgen. Hij kan net als de rest niet wachten tot het leven weer iets normaler is. “Samen lunchen bijvoorbeeld is heel belangrijk voor het scheppen van een band en het praten over onderwerpen die je van tevoren niet had bedacht.”

Hoewel hij veel voldoening haalt uit de verscheidenheid aan taken (financiële analyses, juridische aspecten, etc.), vindt Maarten Meijssen het persoonlijke contact het meest interessante aspect van zijn werk. “Het beoordelen van een investering betekent ook het inschatten van de mensen die erbij betrokken zijn. Na twee of drie besprekingen moet je beslissen of je de komende vijf jaar iemands partner gaat worden. Dat leer je niet uit een boek, maar het is wel de essentie van mijn werk.” Als iemand die gewend was om heel België en Nederland te doorkruisen, was ook hij aan het begin van de coronacrisis bezorgd dat het onmogelijk zou worden om deals te sluiten. Gelukkig bleek zijn angst uiteindelijk ongegrond. Maar ondanks dat digitale middelen nieuwe manieren van interactie tussen mensen mogelijk maken, mist hij de smalltalk – de gesprekjes voor en na de besprekingen die alle gesprekken meer diepgang geven.

“Eerlijk gezegd ken ik geen andere private-equityfirma’s die zoveel nadruk leggen op de menselijke factor”, doet Yasmine Karger haar duit in het zakje. Het is een essentieel aspect van haar twee belangrijkste dagelijkse taken als associate: enerzijds het uitkijken naar nieuwe investeringsmogelijkheden (bedrijven bestuderen, hun leiderschapsteams leren kennen, hun uitdagingen in kaart brengen, etc.) en, anderzijds, het monitoren van de bedrijven die al deel uitmaken van de portfolio. “De menselijke factor is een wezenlijk deel van het werk, en dat zijn geen loze PR-praatjes”, zegt ze. “Ik heb dagelijks contact met CFO’s waarbij ik afwisselend fungeer als spiegel, sparringpartner en probleemoplosser.

04

Tijd maken voor jezelf, een essentiële uitlaatklep

In de wereld van private equity weet je nooit wat een werkdag zal brengen en zo zijn er nog veel meer onvoorspelbaarheden. Over twee standpunten zijn alle geïnterviewden het eens: ze moeten kunnen omgaan met allerlei verschillende onderwerpen en de werkdruk is hoog. “Het is beslist geen 9-tot-5-baan”, zegt Fabian Söffge. “Ik maak werkdagen van gemiddeld 10 uur per dag. Behalve als er een deal gaande is, besteed ik ongeveer 30% van mijn tijd aan bedrijven in de portfolio en 70% aan het speuren naar nieuwe kansen.” Een eentonige baan zou niets voor hem zijn, geeft hij toe, benadrukkend hoeveel voldoening hij haalt uit de verscheidenheid aan taken en vooral uit “het helpen van partners bij het grootbrengen van hun kindje” – gewoon door hun bedrijf te kennen. Ook al omschrijft hij zichzelf als “iemand die gauw verveeld is”, weet Jean-Pierre Di Benedetto dat hem dat in de private-equitywereld niet gauw zal gebeuren. “Er zijn menselijke, technische en intellectuele uitdagingen, om maar wat te noemen, en we werken altijd in kleine teams waardoor er zoveel te doen is. Elke dag komen er vijf taken op mijn actielijst bij, maar het lukt me nooit om er meer dan twee vanaf te halen!”

Om dit enorme tempo te kunnen bijbenen, proberen ze alle vier ergens op de dag wat gas terug te nemen. Dat is vooral een uitdaging voor Maarten Meijssen, de vader van twee jonge kinderen van vijf en drie en een baby van drie weken op het moment van schrijven. “Een jaar geleden heb ik een elektrische fiets gekocht waarmee ik elke dag naar mijn werk ga. Ik doe mijn oortjes in en luister naar podcasts, een geweldige manier om de dag mee te beginnen.” Naast hardlopen en roeien besloot Maarten in 2018 op pianoles te gaan. Elke woensdag om acht uur ‘s ochtends krijgt hij les van een Russische pianoleraar. Lukt het hem om elke dag een half uur te oefenen, zoals de voormalige concertpianist van het Rode Leger hem heeft opgedragen? “Welnee!” luidt het snelle antwoord. Yasmine Karger is ook een fervent sporter. Als ze geen rugby of basketbal speelt (in haar jeugd in Algerije basketbalde ze op nationaal niveau), dan kan ze nog gaan hardlopen. “Het hangt er helemaal vanaf in welk stadium je je qua werk bevindt, het kan lastig zijn om een pauze in te lassen. Mijn vrienden en familie helpen mij veel in dat opzicht. En zo moeilijk is het niet, ik hoef maar even te bellen met mijn vader of moeder en de rest van de wereld bestaat op dat moment niet meer.”

Ook voor Fabian Söffge is sporten een welkome uitlaatklep. In zijn jeugd was hij gespecialiseerd in de 10.000 meter en op zijn negentiende finishte hij tijdens de Frankfurt Marathon als twaalfde in zijn leeftijdscategorie. Uit frustratie dat hij niet kon gaan skiën vanwege de pandemie, pakte hij het tennissen weer op, vrijwel de enige sport die in Duitsland nog in clubverband was toegestaan.

Jean-Pierre Di Benedetto ontsnapt op zijn beurt aan zijn werk door te gaan zeilen. Zijn favoriete vaarwater is de grillige Straat van Bonifacio, die even gevaarlijk als schitterend is. Ondanks de verschillen ziet hij ook duidelijke overeenkomsten tussen zeilen en zijn werk. “In de eerste plaats draait het bij allebei om teamgeest, iedereen moet zich aanpassen aan de groep en andersom. En als je niet met z’n allen dezelfde kant op gaat, dan werkt het niet.” Daarna moet je nog het juiste evenwicht vinden tussen de planning en de confrontatie met de elementen waar je geen controle over hebt. Het is belangrijk om vooruit te kijken, maar ook om van koers te veranderen als dat nodig is. En tot slot, maar niet minder belangrijk, het laatste aspect dat volgens hem essentieel is voor zowel zeilen als private equity, is beseffen dat “ons werk energie kost. Het is niet altijd makkelijk en soms heb je te maken met forse tegenwind. Dus je kunt er maar beter van genieten, alleen dan kom je verder.”

Newsletter subscription

* required fields